Mingalaba Myanmar

Dit was er weer één: Zo’n land waar ik, zonder het echt te kunnen onderbouwen, super graag naartoe wilde. Het koste wat overtuigingskracht om lief ook zover te krijgen, maar aangezien onze volgende bestemming mij niet zo aanspreekt, maar al wel heel lang bij Hayk op z’n verlanglijstje staat, had ik hier gewoon recht op 😇. En meestal pakt het best goed uit als ik m’n zin door drijf 😜. Zo ook hier, want wat was het weer bijzonder!

dsc03453

We vlogen aan op Mandalay, het religieuze hart van Myanmar. Je landt hier letterlijk tussen de pagodes en het werd ons direct duidelijk dat dit weer even schakelen zou worden. Dit land, pas open voor toeristen sinds 2011, kent nog maar weinig Westerse invloeden en lijkt in niets op haar Thaise buurvrouw.

Mandalay is weliswaar een grote stad, maar het toerisme staat nog in de kinderschoenen. Er zijn nauwelijks hostels, er is geen 7Eleven en mensen kijken je soms nog aan alsof je van een andere planeet komt. Meestal met nieuwsgierigheid, soms met een beetje argwaan. In Mandalay sliepen we in The Home Hotel waar we drie dagen als koning en koningin behandeld werden. Wat een lieve mensen! De eerste avond gingen we eten bij een barbecue restaurant op de hoek, het was er super druk, dus moest goed komen! Terwijl iedereen keek hoe die twee vreemde vogels een plekje zochten werden we verwelkomt door één van de jongens van de bediening. In zijn beste Engels legde hij uit dat je bij het ‘buffet’ zelf je eten in een mandje legt (een bizarre keuze aan stokjes met vlees,vis,groenten en een aantal ondefinieerbare dingen) en dat ze dat ter plekke voor je barbecueën, geniaal! Tijdens het wachten op ons eten vroegen wij ons af waarom zoveel mensen toch met van die witte, klei-achtige vlekken op hun gezicht lopen. Op dit antwoord hoefden we niet lang te wachten! Één van de jongens kwam grinnikend met een smeuïg goedje aangelopen en onder het toeziend oog van alle gasten én personeel werden we officieel welkom geheten met Thanaka: Boomschors met water dat word gebruikt als bescherming tegen de zon, verkoeling van de huid en ook gewoon als make-up word gebruikt. We waren officieel ingeburgerd!

thanaka

Samen met een gids bezochten we de dag erna vier oude koningssteden rondom Mandalay: Mingun, Sagaing, Innwa en Amarapura met de U-bein brug en in Mandalay zelf de eerste van de drie heilige pagodes die Myanmar kent.

Hoogtepunt van deze dag was het bezoek aan een weeshuis/school en een klooster in Sagaing waar we aanwezig mochten zijn bij de lunchceremonie. Dit was een hele grote wens van mij en we vonden het ook allebei heel bijzonder. De rust die de monniken uitstralen, de discipline, het leven in het nu en het geloof in Karma: Echt fascinerend (en leerzaam!).

Omdat je in Mandalay zelf al erg veel monniken ziet besloten we de laatste ochtend vroeg op te staan om nog een rondje door de straten te maken. Dit is het moment dat de monniken langs de deuren gaan voor rijst (zij zijn afhankelijk van donaties). Maar niet alleen de monniken, ook de vrouwen met enorme manden op hun hoofd opweg naar de markt, de kindjes onderweg naar school en de mensen die op de stoep ontbijten bij hun favoriete kraampje voordat de werkdag begint. Wakker wordend Mandalay is een plaatje!

Die dag reden we door naar Bagan. Tijd voor weer een bucketlist dingetje: De ballonvaart. Worth every penny! En voor iedereen die zegt of denkt dat het vanaf de grond minstens zo mooi is: Sorry, hier zijn wij het niet mee eens 😊. Vanaf de grond is het mooi en de hoeveelheid pagodes is indrukwekkend, maar vanuit de luchtballon is echt even andere koek… Wow wow wow!!!

Door naar Yangon! Een grote, broeierige, chaotische stad die meer ontwikkeld is als Mandalay, maar zeker niet leuker wat ons betreft. We bezochten hier de 2e heilige pagode van het land voordat we door gingen naar de laatste van de 3: The Golden Rock.

Bij aankomst in het hotel bleken we een spectaculair uitzicht te hebben. Het was al donker en het enige dat we zagen was die grote gouden rots die in de verte verlicht werd, we sliepen er praktisch onder, heel cool! De volgende ochtend wilden we naar boven om de gouden rots van dichtbij te bekijken. Verwend & Ko gingen er vanuit dat meneer de taxichauffeur ons netjes bij de entreepoort zou afzetten, maar dat liep even anders! De beste man bracht ons naar een terminal waar allemaal uhm… ja… Veewagens stonden. Veewagens met minibankjes waar je vanaf een verhoging in moest klimmen… Oké… Beschamend westers probeerden we z.s.m. uit te vinden wat onze andere opties waren… Die waren er niet. De weg naar de top is te gevaarlijk en alleen de getrainde chauffeurs van de veewagens mogen deze weg rijden. Heel geruststellend! En dus maakten we ons op voor de rollercoaster ride van ons leven, mijn hemel! 3 Kwartier later stapten we gebutst en geklutst als 2 zwetende kalfjes met knikkende knietjes uit. We hadden het overleefd! Én zoals altijd… Het was het waard. Zo’n grote gouden rots, balancerend op de rand van de berg met daarachter een adembenemend uitzicht!

We reden door naar Bago en die middag en de volgende ochtend bezochten we daar een aantal highlights: Het Kha Khat Wain klooster, een liggende boeddha, de hoogste pagoda van Azië en… The Snake Pagoda… Whahahahahha… Nou, dat was leuk hoor! Al op voorhand kreeg ik in het hotel een standje van de receptionist om het vieze gezicht dat ik trok bij het idee dat ik op korte termijn oog in oog zou staan met een t*fus grote wurgslang, want zij zijn toch echt van mening dat dit geen slang is, maar de reïncarnatie van een zeker belangrijk iemand. Oké, oké… Gezicht in de plooi en daar gingen we hoor! Dat beest ligt dus LOS, is minimaal 35 meter lang (nee, niet echt hoor) en z’n kop is zo groot als m’n hand! Verschrikkelijk. Tot overmaat van ramp moest ik het dier ook nog een donatie geven. Dus… Met handen die deden vermoeden dat ik een vergevorderd stadium heb van een ziekte waar ik niet mee mag spotten legde ik braaf wat centjes bij de engerd en maakte ik dat ik buiten kwam! Hup in de auto en nooit meer terug! Brrrrr…..

Ondanks dat dit laatste deel van onze route door nog niet zoveel mensen word bezocht hebben we hier onze ogen uitgekeken!

Bepaalde delen van Myanmar zijn nog steeds afgesloten voor toeristen. We hebben dan ook niets mee gekregen van de vreselijke dingen die momenteel ook in dit land gebeuren (het uitdrijven van de Rohingya) en hier word eigenlijk ook niet over gesproken. Het is uit den boze om boeddhisten, en met name de monniken, over deze of andere politieke/ethische kwesties vragen te stellen. Dit vond ik persoonlijk wel jammer, maar hebben we uiteraard gerespecteerd.

Tijd voor onze laatste uitdaging: India!!!

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s