Namibië: Op safari Deel 1

Namibië… Voor ons gevoel alweer zo lang geleden! Namibië als reisbestemming stond hoog op mijn verlanglijstje en na 4,5 maand in Midden- en Zuid Amerika hadden we dan ook super veel zin om naar het Afrikaanse continent af te reizen!

dsc01300

De vliegreis naar Kaapstad was (ondanks uitstekende service van Ethiopian Airlines, inclusief hotelovernachting) een kleine uitputtingsslag, maar eenmaal in ons appartement konden we weer ademhalen. Even niet onderweg zijn, nadenken over hoe we waar en wanneer konden komen en even geen gesleep met de koffer. We gaven onszelf een kleine week de tijd om bij te komen, Kaapstad te zien, onze safari voor te bereiden en met haaien te duiken. Dit laatste is helaas niet gelukt vanwege de weersomstandigheden. Big bummer Teleurgesteld gezichtje. En van Kaapstad hebben we eerlijk gezegd ook niet heel veel gezien Gezichtje met uitgestoken tong en knipoog. We hadden last van een flinke jetlag en zijn de eerste twee dagen amper het appartement uit geweest. De andere dagen hebben we wat rond geslenterd in het centrum, V&A waterfront en Bolders Beach in Simonstown. Hier verblijft het gehele jaar een pinguïn kolonie. Erg veel toeristen (vooral heel veel hysterische Japanners, no offence), maar super schattig om die beestjes rond te zien waggelen en de treinreis er naartoe is ook een mooie bonus.

Na deze korte break in Zuid-Afrika was het echt tijd voor ons nieuwe avontuur: 3 weken op safari door Namibië en Botswana met onze Toyota Landcruiser! Helaas zijn we door wat technische mankementen aan de eerste camper niet erg opgeschoten tijdens de eerste dagen en hebben we vooral kunnen bewonderen hoe de Afrikaanse garages er van binnen uit zien.

Toen we eenmaal een nieuwe camper hadden zijn we zo snel mogelijk naar Namibië gereden. De eerste nacht sliepen we aan de Fish River Canyon. En nadat we waren bijgekomen van het schokkende feit dat we hier, in tegenstelling tot Midden- en Zuid Amerika, niet alleen op de camping stonden, drong het tot ons door op wat een mooie plek we stonden! En wat een ander landschap weer! De volgende morgen trokken we verder omhoog, langs de Fish River Canyon, richting de kust. Onderweg werden we getrakteerd op bavianen, adelaars en een bizar, fantastisch, woestijn landschap. De 4×4 kwam direct goed van pas want 85% van de wegen in Namibië is onverhard. En met een dikke Landcruiser onder je kont probeer je die 15% natuurlijk zoveel mogelijk te vermijden!

We zijn doorgereden naar Ludaritz. Dit zou een leuk vissersdorpje zijn, maar bleek meer een verzamelplaats voor ongure types die aan het trainen waren voor het kampioenschap lege drankflessen werpen. Al slalommend dus zo snel mogelijk naar de camping. Mooie plek, prachtige zonsondergang, een paar biertjes met onze Belgische buren en lekker naar bed! En wat was het heerlijk wakker worden met het geluid van de golven, de vroege ochtend zon en….Een lekke band 😟. Goed….vol frisse tegenzin de band verwisseld en op zoek naar een vervangende reserveband, op zondag… De enige garage in Ludaritz was dicht en in omliggende (lees straal van 200km) dorpen waren ze ook dicht of niet in het bezit van de juiste maat. Toch wilden we liever niet zonder reserveband gaan rijden. De wegen zijn onverhard, veel andere auto’s kwamen we niet tegen en het telefoonsignaal ontbrak vaak. Maar de aanhouder wint! Uiteindelijk kregen we de garage te pakken! Ze bleken in de kerk te zitten Lachebekje met aureool. Excuse me… Gelukkig konden ze ons verder helpen en gingen we anderhalf uur later op weg naar Sossusvlei, yeeeh!

Onderweg maakten we een stop in Kolmanskop, een oud mijnwerkersdorpje. Ze noemen dit Ghosttown omdat de gebouwen langzaam verdwijnen in het woestijnzand. Een beetje creepy was het wel, maar om nou te zeggen dat het echt een must see is… Nee… Snel door!

Hoe noordelijker we gingen hoe meer en hoe groter het wildlife langs de weg werd, nog geen Big 5 maar de spanning bouwde zich wel langzaam op. Wanneer zouden we de eerste olifant zien? Of giraf? Voorlopig moesten we het nog even doen met oryxen, springbokken, struisvogels, apen en een verdwaalde Rooikat die voor de auto langs glipte. Ook niet vervelend hoor, we keken onze ogen uit! Omdat het door de onverharde wegen best moeilijk is om een goede tijdsplanning te maken moesten we een stukje door de schemer rijden. Precies wat je niet wil met al dat wild 😕. Ook een camping zoeken zou nu een uitdaging worden; Hoogseizoen, geen reservering en laat op de dag… Succes! Na een aantal “Nee’s” besloten we voor de hoofdprijs (letterlijk en figuurlijk) te gaan en aan te kloppen bij de enige camping in Naukluft NP. Dichter bij de duinen kun je niet slapen en je mag een uur eerder gaan rijden dan alle mensen buiten deze camping! En ja hoor, het koste wat pruillipjes, maar we waren binnen!!! Een plekje helemaal aan de rand van deze niet omheinde camping. Geen licht en her en daar een paar glinsterende ogen van who knows what in de verte. Het was een lange dag en echt relaxed zaten we daar buiten niet dus we zijn op tijd naar bed gegaan. De wekker ging immers om kwart voor 5 weer!

Hoewel de verleiding de volgende ochtend groot was om gewoon schijt te hebben aan die enorme hopen zand en ons nog een keer om te draaien, sleepten we ons uit bed en gingen we als 1 van de eersten op pad. Achter ons kwam de zon op en begon langzaam zichtbaar te worden op wat een bizar mooi plekje op deze wereld we waren! En omdat we een uur voorsprong hadden op de rest konden we verder rijden dan de meest bezochte Dune 45 voordat de zon helemaal op was. We reden tot we niet verder konden, of durfden Gezichtje met uitgestoken tong en knipoog… In ieder geval, waar de enigszins begaanbare weg overging in meters diep zand. Hier wachtten we tot de zon volledig op was. Just us, de zon en die enorme duinen. Door de verloren tijd in Zuid-Afrika wilden we deze plek bijna overslaan, maar we zijn echt heel blij dat we dit hebben kunnen meepakken!

dsc00576

En dan nu als een speer naar Etosha! Ik kon niet meer wachten! Het was ons telefonisch en per email niet gelukt vooraf te reserveren dus we hadden geen idee hoe dit zou gaan verlopen, op hoop van zegen! Bij aankomst bleek dat we 1 nacht op de meest westelijke camping, Olifantsrus, konden slapen. Of we wel even door wilden rijden want zodra de zon onder gaat mag er niet meer gereden worden… Natuurlijk… Maar wij zouden wij niet zijn als we niet direct hopeloos zouden verdwalen 😀. Daarbij werden we ook nog eens opgehouden door een kudde zebra’s… Overmacht! Dus, enige tijd na zonsondergang kwamen we aan op de kleinste en nieuwste camping in Etosha. Omheind door grote Jurassic Park achtige wildroosters en hekken met stroomdraad… Uh… Oké… Serious shit!

De beheerder verwelkomde ons vriendelijk en ging op zoek naar de reservering die we bij de ingang hadden gemaakt… Onvindbaar… Serieus? Moeten we terug? In het donker? Nee, natuurlijk niet! De beste man wist ons te vertellen dat ze iedereen die tijdens of na zonsondergang aankomt binnen moeten laten omdat het te gevaarlijk is om mensen terug te sturen. Oooh…werkt dat zo! Meesmuilend gezicht Deze vriendelijke meneer wees ons onze plek en vond het zelfs goed als we de volgende dag terug zouden komen voor nog een nachtje, ideaal! Dan kon de safari nu echt beginnen! En dat hebben we geweten want zodra we de volgende ochtend de hekken van de camping uit reden moesten we voorrang verlenen aan mevrouw Leeuw… Wow! Is dit echt?! We rijden tussen de leeuwen?!

dsc00771

We moesten even acclimatiseren, maar al snel waren we helemaal op ons gemak tussen alle giraffen, zebra’s, neushoorns, olifanten, jakhalzen, zwijnen, koedoe’s, gnoes, enzovoorts. De meningen zijn wat verdeeld over de ‘echtheid’ van Etosha (Er staat toch een hek omheen en sommige waterholes zijn aangelegd), maar wat een ervaring! Na twee te gekke dagen staken we over van de westelijke kant van Etosha naar het oosten, 200 km verderop (Etosha is zo groot als de helft van Nederland). Daar konden we nog 1 nachtje op Namutoni, de oudste en meest oostelijk gelegen camping, slapen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Onderweg zagen we naast al het bovengenoemde ook nog een slapende leeuw (goed zoeken!) en lief z’n favoriet; Een luipaard! Hoewel ie net uit z’n boom sprong konden we hem nog mooi vastleggen toen ie in alle rust voor onze auto langs liep. Hoogtepuntje!

Na 3 te gekke dagen Etosha was het tijd om door te gaan. En wel richting de Caprivi strook. Het hele smalle strookje Namibië dat tussen Angola en Botswana door loopt. Angola en Namibië worden gescheiden door de Okavango rivier en daarom vind je hier veel nijlpaarden. Ook zouden we via deze route direct uitkomen in Chobe NP in Botswana, 2 vliegen in 1 klap dus.

dsc01395

Maar voor we Namibië verlieten brachten we een bezoek aan de Mafwe. Vooraf hebben we eindeloos gegoogled, ge-emaild en gediscussieerd over hoe en waar we in Afrika een stam wilden bezoeken. Je kunt nu eenmaal niet zomaar zo’n dorpje inlopen en even rondneuzen. Het bezoeken van een stam gaat onder begeleiding van een gids/tolk. Nu zijn we allebei enigszins allergisch voor tourtjes en zeker onder begeleiding van een gids en we hadden geen zin in een poppenkast waar je ook nog eens de hoofdprijs voor betaald. Uiteindelijk kwamen we dus uit bij de Mafwe, een living museum. Dit mini-dorpje wordt bewoond door 2 families. Iedere week wisselen zij elkaar af. Zij geven heel duidelijk aan dat, wat we te zien krijgen, niet is hoe zij nu 24/7 leven, maar dat dit is hoe zij vroeger leefden en dat zij dit doen om hun cultuur uit te dragen en er simpelweg hun boterham mee verdienen. Fair enough! De hele familie werd opgetrommeld (letterlijk), de welkomstceremonie kon beginnen! Na verschillende dansen met uitleg over de functie ervan kregen we een rondleiding en lieten de stamleden zien hoe zij vroeger jaagden, kookten, spelletjes speelden, meubeltjes maakten, enzovoorts. Hoewel we onderweg al het één en ander hadden gezien van hoe primitief mensen in delen van Namibië leven en deze middag bij de Mafwe niet helemaal het leven van nu weergeeft, vonden we het toch indrukwekkend. Al was het alleen al om de, voor ons, bijzondere outfits. Of eigenlijk het gebrek eraan Gezichtje met uitgestoken tong en knipoog. Maar zonder gekheid; Het was een mooie ervaring en bijzonder om te merken hoe deze mensen ons zonder gêne en vol enthousiasme en trots onthaalden. Een perfecte afsluiter van Namibië!

 

2 gedachtes over “Namibië: Op safari Deel 1

  1. Leipe shit ouwe. Inderdaad al weer even geleden maar ik kan me zo voorstellen dat jullie meer te doen hebben dan bloggen, zeker met dit uitzicht. Het internet zal ook niet zo goed zijn geweest in de woestijn 🙂 Jullie zijn al weer enkele maanden in Australie dus ik verwacht wel snel een AU update luie donders! Spreken elkaar snel weer. Kε3p up↑ thε gööd wΘrk

    Liked by 1 persoon

    1. Haha… Nou hier in de tropen is de verbinding ook niet fantastisch! Binnenkort eerst maar eens Botswana en daarna volgt zeker weten Australië… Daintree Rainforest, Low Isles, genoeg om over te schrijven!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s