Iguazu, Rio de Janeiro & Sao Paulo.

Gekkenhuis! In 2 weken tijd van Santiago, naar Buenos Aires, de Iguazu watervallen aan beide kanten, Rio en Sao Paulo. 4 Vluchten in 1,5 week tijd. Tegenwoordig pakken we het vliegtuig met hetzelfde gemak als de tram in Amsterdam. Toch behoort vliegen nog steeds niet tot mijn hobby’s en zal ik blij zijn als we in Kaapstad zijn!

But… First things first: Iguazu Falls: WOW!!! Inmiddels weten we dat het klopt wat ze over dit nieuwe wereldwonder zeggen: Argentinië heeft de watervallen, Brazilië heeft het balkon. We bezochten de watervallen eerst vanaf de Argentijnse kant. De Argentijnen hebben flink uitgepakt met een mooi aangelegd park, een treintje dat je van A naar B kan brengen, maar ook hele mooie wandelroutes, loopbruggen over de watervallen en bootritjes. Je kunt je hier echt een dag vermaken! Van onze taxichauffeur kregen we de tip om direct naar Devil’s Throat (de grootste waterval) te gaan omdat dit eerder dicht zou gaan en het in de ochtend nog lekker rustig is. Braaf als we zijn volgden we dit advies op. In plaats van het treintje te pakken kozen we er echter voor om langs de treinrails naar Devil’s Throat te lopen. En terwijl Mr Photographer tegen Ms Wildlife Spotter zegt dat dit toch wel echt z’n laatste kans is om de échte toekan te spotten, ziet hij Ms Wildlife Spotter’s vinger naar de boom recht voor ons wijzen. En daar zaten ze… Pretty as they are… 2 Toco Toekans! Nadat Mr Photographer even met zijn ogen moest knipperen werd de camera erbij gehaald en stonden we de rest van de dag (zolang? Nee… Maar wel lang!) onder een boom, foto’s te maken van 2 vogels. Nog geen waterval gezien, maar zijn dag kon niet meer stuk!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het geluid van het bulderende water kwam steeds dichterbij en uiteindelijk kwamen we, via een ruim 1 km lange loopbrug, uit bij Devil’s Throat. Wat een water, wat een geluid! Ik moet bekennen dat ik van tevoren ietwat sceptisch was. Jaja, mooie plaatjes op internet, maar kom op, het is water… Ik zat ernaast, het was super mooi én indrukwekkend. De kracht van het water, de diepte, het geluid, de omvang, te gek! Ook de paden die langs de andere watervallen liepen waren super mooi, we zijn echt een hele dag zoet geweest en vroegen ons af wat de Braziliaanse kant hier nog aan zou kunnen toevoegen.

De volgende ochtend kregen we hier een antwoord op. De Braziliaanse kant voegt wel degelijk iets toe! Hoewel wij de opzet van het park een stuk minder leuk vonden (lees: grote, volgeladen toeristenbussen met vaste in- en uitstappunten) en het na 2u voor gezien hielden, was ook deze kant de moeite waard. Vanaf de Braziliaanse kant zie je nog beter hoe bizar groot de Iguazu Falls zijn. 2,7 Km aan water, onderverdeeld in 275 watervallen. Er word vaak gediscussieerd over welke kant van de watervallen je het beste kunt bezoeken, maar wat ons betreft is kiezen geen optie. En het bordercrossen tussen Argentinië en Brazilië is easy peasy dus daar hoef je het niet voor te laten!

Next stop: Rio de Janeiro. Lief had een mooi plekje gevonden in de kunstenaars wijk Santa Theresa. Deze wijk ligt bovenop een berg, een steile berg… Enerzijds zorgt dit voor een verbluffend uitzicht en anderzijds voor verzuurde kuitjes iedere keer dat we terug naar ons appartement liepen :/. Maar de locatie was perfect! Escadaria Selarón letterlijk om de hoek en zowel de bekende stranden, als Cristo Redentor en de Suikerbroodberg binnen een half uurtje met de metro bereikbaar.

Deze laatste, de Suikerbroodberg, kun je wat ons betreft gewoon lekker skippen.
20 Euro pp voor een beetje knap uitzicht? Neh… Cristo Redentor vonden we dan weer wel de moeite! Hoewel onze altijd goede voorbereiding ervoor zorgde dat we hier 10 minuten voor sluitingstijd aankwamen was het toch gaaf, misschien wel gaver want Onze Lieve Heer zag er extra indrukwekkend uit onder de laatste zonnestralen en we waren bijna de enigen die nog boven waren. En dat met ruim 5000 bezoekers per dag!
Omdat het weer ons een beetje in de steek liet hebben we Ipanema- en Copacabana Beach wel bezocht,  maar zag het er toch iets anders uit als we ons hadden voorgesteld. Geen mooie mensen, geen zon en vooral veel voorbereidingen voor de aankomende Spelen. Je kunt niet alles hebben hè?!

dsc_0040_1.jpg

Op naar Sao Paulo! Behalve onze iglo in het Mercure Airporthotel hebben niets van deze stad gezien en er dus ook niets zinnigs, of onzinnigs, over te zeggen. We hebben vooral geprobeerd een beetje uit te rusten voor onze 30 uur (!!!) durende vliegreis.

Inmiddels zitten we al een aantal dagen Down Under en zijn we jullie nog een aantal reisblogjes verschuldigd. Helaas is dit er in Namibië en Botswana, vanwege het gebrek aan Wi-Fi (en omdat we het echt veel te leuk hadden om ons daar druk over te maken), niet van gekomen. Maar… Word aan gewerkt and we’ll keep you posted!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s